USTAWA z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości 1) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. Ustawa określa zasady rachunkowości oraz zasady wykonywania działalności w zakresie usługowego pro-wadzenia ksiąg rachunkowych. Art. 2. 1. Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających Art. 11. [Podmiot prowadzący księgi rachunkowe] Księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę. Jednostka może powierzyć prowadzenie ksiąg rachunkowych: przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3, lub przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w tym zakresie z innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z Ustawa o rachunkowości. Art. 55. Obowiązek sporządzania i zakres skonsolidowanego sprawozdania finansowego. 1. Jednostka dominująca, mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sporządza roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej, obejmujące dane jednostki dominującej i art. 1–2 USTAWA O RACHUNKOWOŚCI USTAWA z 29 września 1994 r. o rachunkowości1) (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 217)2) 1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 1) dyrektywy 2001/65/WE z dnia 27 września 2001 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz Art. 4. 1. Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. 1a. W celu rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej. oraz wyniku finansowego jednostka jest obowiązana przedstawiać wszelkie. Ustawa o rachunkowości; art. 60. Art. 60. 1. Metoda konsolidacji pełnej polega na sumowaniu, w pełnej wartości, poszczególnych pozycji odpowiednich sprawozdań finansowych jednostki dominującej i jednostek zależnych, dokonaniu wyłączeń, o których mowa w ust. 2 i 6, oraz innych korekt, o których mowa w ust. 8–9. 2. Ustawa o rachunkowości,o rachunkowości,Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,Dz.U.2023.0.120 t.j. zawierające co najmniej dane określone w art Bernard Długosz. Łódź (woj. łódzkie) Zobacz innych prawników. Art. 36. o rach. - Ustawa o rachunkowości - 1. Kapitały (fundusze) własne ujmuje się w księgach rachunkowych z podziałem na ich rodzaje i według zasad określonych przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy o utworzeniu jednostki. 2. Cechy, które powinny charakteryzować poprawny dowód księgowy, zostały określone w art. 21 i 22 UoR. Są to wymagania minimalne, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe. Stosownie do art. 21 ust. 1 UoR każdy dokument księgowy powinien zawierać: rodzaj dowodu i jego numer identyfikacyjny; określenie stron (nazwa, adres, numery Art. 1. Ustawa określa zasady rachunkowości oraz zasady wykonywania działalności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Art. 2. 1. Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej "ustawą", stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: gcZGCNG. 23 kwietnia 2012 Pytanie Według instrukcji obiegu dokumentów dokumenty zewnętrzne (faktury, rachunki) są sprawdzane pod względem merytorycznym przez kierownika odpowiedzialnego za dokonanie operacji gospodarczej. Następnie dokument podlega kontroli formalno-rachunkowej przez głównego księgowego lub upoważnionego przez niego pracownika księgowości. Przed dokonaniem przelewu faktura jest zatwierdzana do wypłaty przez głównego księgowego i kierownika jednostki organizacyjnej. Czy dokument taki musi być zatwierdzany do wypłaty przez głównego księgowego i kierownika jednostki? Czy istnieją przepisy regulujące tę kwestię? Czy wystarczy tylko kontrola merytoryczna i formalno-rachunkowa? Odpowiedź Proszę zwrócić uwagę, że ustawa o rachunkowości nie reguluje zasad kontroli dokumentów oraz zatwierdzania ich do wypłaty. W zależności od wielkości oraz struktury organizacyjnej jednostka powinna we własnym zakresie przyjąć rozwiązania zapewniające prawidłowość i bezpieczeństwo realizowanych przez nią procesów finansowych. Przypomnijmy, że dowód księgowy powinien zawierać co najmniej: określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego, określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej, opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych, datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu, podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów, stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania (art. 21 ust. 1 pkt 6 uor). Jeżeli jednostka uzna za zbędne zamieszczanie na dowodzie informacji, na podstawie której dowód zatwierdzany jest do wypłaty, wówczas konieczne będzie zmodyfikowanie przyjętej instrukcji obiegu dokumentów. Podstawa prawna: art. 21 ust. 1 pkt 6 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: z 2009 r. nr 152, poz. 1223 ze zm.) – uor. Wszelkie wytyczne dotyczące prowadzenia księgowości w danej jednostce gospodarczej wskazuje ustawa o rachunkowości z dnia 29 września 1994 roku. W art. 21 tejże ustawy ustalono, jak w prawidłowy sposób opisywać faktury. Artykuł ten określa odpowiedni opis faktury i innych dokumentów finansowych, takich jak rachunki czy umowy związane z realizacją zadania. Obowiązkowe elementy opisu Art. 21 ustawy o rachunkowości wskazuje, że faktura (dowód księgowy) na odwrocie w ramach opisu powinna zawierać takie elementy jak: określenie rodzaju dowodu i numeru identyfikacyjnego faktury, określenie stron dokonujących operacji gospodarczej, wraz ze wskazaniem nazw i adresów, opis operacji wraz z jej wartością, najlepiej określoną w jednostkach naturalnych, data dokonania operacji, a jeśli dowód został sporządzony pod inną datą – również datę sporządzenia dowodu, podpisy wystawcy faktury oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów, stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych, wraz z podpisem osoby, która była odpowiedzialna za te wskazania. Standardy opisu faktur Zgodnie z przyjętymi zasadami, każda faktura, jaką opisujemy, powinna mieć zachowaną odpowiednią kolejność numeracji. Ważne jest jej prawidłowe uzupełnienie, wraz ze wskazaniem miejsca i daty wystawienia. Pamiętać przy tym trzeba, że miejscem wystawienia dowodu księgowego zawsze powinna być miejscowość, w której firma ma siedzibę. Opisy towarów lub usług powinny być w miarę precyzyjne i jak najbardziej czytelne. Konieczne będzie, aby cyfry dotyczące ilości, cen i wartości niezmiennie były precyzyjnie obliczone. Trzy zasady rachunkowości wskazują, że faktury powinny być: rzetelne – zgodne z dokumentowaną operacją gospodarczą, kompletne – zawierające wszystkie elementy wskazane ustawą, wolne od błędów. Kontrola poprawności faktur Opisywanie faktur jest związane z koniecznością skontrolowania ich pod względem poprawności formalnej, merytorycznej i rachunkowej. Jeśli opis faktury został dokonany prawidłowo, to księgowa czy inna osoba lub organ nie powinna mieć żadnych wątpliwości co do ujęcia danego dokumentu w księgach rachunkowych. W praktyce opis powinien uwzględniać: pieczątkę organizacji oraz sporządzony w sposób trwały opis: np. operacja dotyczy realizacji zadania, zgodnie z zawartą umową, opis merytoryczny zadania, jakiego dotyczy faktura, np. przeznaczenie zakupionej usługi, towaru lub opłaconej należności, stwierdzenie „sprawdzono pod względem rachunkowym i formalnym” wraz z datą i czytelnym podpisem osoby odpowiedzialnej za prowadzenie ksiąg rachunkowych, dekret księgowy, czyli sposób ujęcia dowodu w księgach rachunkowych wraz z podpisem osoby, która dokonuje wpisu do ewidencji księgowej i z numerem dowodu księgowego. Szczegółowe wytyczne dotyczące opisu faktur mogą obejmować faktury dotyczące aktywów nabywanych na przykład za pieniądze pochodzące z dotacji. Zapisy ustawy o rachunkowości wskazują na konieczność sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych, czyli na obowiązek dekretacji. W poniższym artykule omawiamy, jak wygląda dekretacja dokumentów księgowych oraz czy można zastąpić ręczne adnotacje zapisem o rachunkowości wskazuje wprost, że dowód księgowy powinien zawierać stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie:miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (tzw. dekretacja dokumentów księgowych),podpisu osoby odpowiedzialnej za powyższy 21 ust 1. Ustawy o rachunkowości:Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych;4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu;5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów;6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania;Opisanie sposobu ujęcia dokumentu w księgach dotyczy wskazania:daty, pod którą dowód został zewidencjonowany w księgach rachunkowych,kont, na których zapis zostanie dokonany oraz stron Wn i Ma,ewidencji analitycznej, jeśli taka jest prowadzona,wartości operacji gospodarczej. Dodatkowo osoba, która dokonuje dekretacji, powinna się pod nią podpisać, w celu potwierdzenia okresu i sposobu przypadku gdy dekretacja dokumentów księgowych dokonywana jest ręcznie, często korzysta się z gotowych pieczątek. Wtedy też wystarczy uzupełnić wymagane informacje o sposobie księgowania oraz podpisy osób odpowiedzialnych za kontrolę merytoryczną i formalno-rachunkową, a także za jakim celu stosowana jest dekretacja dokumentów księgowychPrzeprowadzana kontrola potwierdzona dekretacją ma na celu sprawdzenie rzetelności i kompletności dowodu księgowego, a także określenie, czy jest on wolny od błędów rachunkowych. Kontrola przeprowadzana jest w zakresie:merytorycznym - sprawdzana jest zgodność treści dokumentu pod kątem rzeczywistego przebiegu opisanej transakcji. Kontroli tej dokonuje zwykle kierownik działu, którego wydatek dotyczy. Zatem dział księgowy powinien otrzymać informację, czy zakup taki faktycznie miał miejsce oraz czy wartość z faktury jest poprawna;rachunkowym - dokonywana jest już przez dział księgowy. Ma na celu sprawdzenie poprawności wyliczeń na otrzymanym dokumencie (np. przeliczeń wartości netto, VAT i brutto, szczególnie jeśli dokument wystawiany jest ręcznie);formalnym - polega na sprawdzeniu, czy dokument zawiera wszystkie wymagane elementy. Dekretacja dokumentów księgowych w formie elektronicznejUstawa o rachunkowości wskazuje w art. 21 ust. 1a, że dekretacja dokumentów księgowych nie jest obowiązkowa wprost na dowodzie księgowym, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych. System komputerowy powinien jednak generować wydruk zawierający wszystkie niezbędne elementy, w tym powiązanie z zapisami w dzienniku (numer pozycji). Nie ma zatem potrzeby powielania tych samych informacji, zapisując je ręcznie na dowodzie powyższym stanowiskiem opowiedział się już 10 lutego 2006 roku Urząd Skarbowy w Krośnie (interpretacja indywidualna nr sygn. PDP 4211/IN/CIT/6/2006), który stwierdził:“(...) w sytuacji używania przez waszą spółkę programu komputerowego, który pozwala na wydruk dekretu zawierającego informację o sposobie ujęcia każdego dokumentu w księgach rachunkowych oraz inne informacje pozwalające na powiązanie wydruku dekretu z dowodem księgowym, wówczas możliwe jest odstąpienie od ręcznego dekretowania dowodów księgowych. W powyższym przypadku, konieczne jest trwałe dołączenie wydruku dekretu do dokumentu stanowiącego dowód źródłowy”.Formę sprawdzenia dowodu i sposób dekretacji powinna opisywać sporządzona dla danej jednostki polityka rachunkowości (art. 10 ustawy o rachunkowości).W przypadku prowadzenia ewidencji księgowej w oparciu o ustawę o rachunkowości, należy pamiętać, że dekretacja dokumentów księgowych jest obowiązkowa. Kierownik jednostki podejmuje natomiast decyzję uwzględnioną w polityce rachunkowości, czy dekret powinien zostać naniesiony ręcznie na każdym z dowodów, czy też wyłącznie w formie elektronicznej, przy korzystaniu z systemu komputerowego do prowadzenia ewidencji księgowej.